Czuję się jak najbardziej popierdolona osoba w całym wszechświecie. Wszyscy sa normalni tylko ja mam coś nie tak z mózgiem. Może jak byłam mała moja matka niechcący upuściła mnie i to wszystko co się dzieje jest tylko następstwem jakże nieszczęśliwego wypadku? Prawde mówiąc mam nadzieję, że tak właśnie jest, bo jeśli nie to oznaczało by, że moja nienormalność wynika za mnie i jest tylko i wyłącznie moja winą. No i kogo miałabym w tedy oskarżac o całe zło? W życiu nie słyszeliście o tak wrednej, egoistycznej, nieżyczliwej, zazdrosnej osobie z obsesją na własnym punkcie. Mam znajomą, która od jakiegoś czasu jest na diecie i wszyscy gratulują jej jak bardzo schudła i świetnie wygląda. Tylko ja jestem maksymalnie wkurwiona, no bo jak to? Ona chudnie, a ja tyję?! Jak to możliwe?! Dzieś w którym stanie się chudsza odemnie będzie ostatnim dniem mojego życia, bo wtedy się zabiję. Poważnie, nie ścierpiałabym tego, że ona, zawsze grubsza mogłaby być chudsza. W ogóle nie wytrzymałabym niebycia najchudszą osobą wśród znajomych. I co, how fucked up am I, right? Tłumaczę się przed soba samą że to przez moje obsesje i nie do końca wyleczone ED. Właściwie to o jakim wyleczeniu ja mówię. Nadal jestem tak samo popierdolona na tym punkcie jak byłam, tylko że teraz stałam się leniwa i mi się nie chce nic robić. Stałam się słaba, cholernie słaba, a byłam zajebiście silna. Ha. Jak to teraz wspominam to aż mi się łezka w oku zakręciła. To były piękne czasu, chociaż moja matka zapewne wspomina je z gęsią skórką, bo, podobno, wyglądałam mega chudo. Jestem nienormalna ale tak strasznie chciałabym żeby to wróciło. Czasem mam wrażenie że robię to co robię żeby móc nienawidzić samej siebie. W sumie, to bardzo możliwe. Pisałam kiedyś bloga pro ana, ale to już przeszłość bo wszystko się tam popsuło, no i ja zdałam sobie sprawe z żałosności większości. I swojej. Mam dwa tygodnie do jebanej studniówki i jak do nie nie schudnę to sie kurwa powiesze na sznurówkach co to by trochę dramatyzmu było. Powodzenia w życiu. Enjoy.
Sexy, naughty, bitchy me
Czuję się jak najbardziej popierdolona osoba w całym wszechświecie. Wszyscy sa normalni tylko ja mam coś nie tak z mózgiem. Może jak byłam mała moja matka niechcący upuściła mnie i to wszystko co się dzieje jest tylko następstwem jakże nieszczęśliwego wypadku? Prawde mówiąc mam nadzieję, że tak właśnie jest, bo jeśli nie to oznaczało by, że moja nienormalność wynika za mnie i jest tylko i wyłącznie moja winą. No i kogo miałabym w tedy oskarżac o całe zło? W życiu nie słyszeliście o tak wrednej, egoistycznej, nieżyczliwej, zazdrosnej osobie z obsesją na własnym punkcie. Mam znajomą, która od jakiegoś czasu jest na diecie i wszyscy gratulują jej jak bardzo schudła i świetnie wygląda. Tylko ja jestem maksymalnie wkurwiona, no bo jak to? Ona chudnie, a ja tyję?! Jak to możliwe?! Dzieś w którym stanie się chudsza odemnie będzie ostatnim dniem mojego życia, bo wtedy się zabiję. Poważnie, nie ścierpiałabym tego, że ona, zawsze grubsza mogłaby być chudsza. W ogóle nie wytrzymałabym niebycia najchudszą osobą wśród znajomych. I co, how fucked up am I, right? Tłumaczę się przed soba samą że to przez moje obsesje i nie do końca wyleczone ED. Właściwie to o jakim wyleczeniu ja mówię. Nadal jestem tak samo popierdolona na tym punkcie jak byłam, tylko że teraz stałam się leniwa i mi się nie chce nic robić. Stałam się słaba, cholernie słaba, a byłam zajebiście silna. Ha. Jak to teraz wspominam to aż mi się łezka w oku zakręciła. To były piękne czasu, chociaż moja matka zapewne wspomina je z gęsią skórką, bo, podobno, wyglądałam mega chudo. Jestem nienormalna ale tak strasznie chciałabym żeby to wróciło. Czasem mam wrażenie że robię to co robię żeby móc nienawidzić samej siebie. W sumie, to bardzo możliwe. Pisałam kiedyś bloga pro ana, ale to już przeszłość bo wszystko się tam popsuło, no i ja zdałam sobie sprawe z żałosności większości. I swojej. Mam dwa tygodnie do jebanej studniówki i jak do nie nie schudnę to sie kurwa powiesze na sznurówkach co to by trochę dramatyzmu było. Powodzenia w życiu. Enjoy.